Wymagania ogólne
EN ISO 13688 (EN 340)

EN ISO 13688 (dawniej EN 340) to podstawowa norma odzieży ochronnej. Określa ona ogólne wymagania, które musi spełniać każdy odzież ochronna: nieszkodliwość materiałów (np. wartość pH, brak szkodliwych barwników azowych i chromu VI), ergonomia i komfort noszenia, rozmiary i ich oznaczenie, starzenie się oraz czytelne oznakowanie z informacjami od producenta. Norma EN ISO 13688 sama w sobie nie zapewnia ochrony przed konkretnym zagrożeniem; jest zawsze łączona z konkretną normą ochrony, taką jak EN ISO 11612, EN ISO 20471 lub EN 343. W połączeniu z oznakowaniem CE zgodnie z europejskim rozporządzeniem w sprawie środków ochrony indywidualnej (EU) 2016/425 wskazuje, że odzież jest bezpieczna i nadaje się jako środek ochrony indywidualnej.

Ochrona przed ciepłem i płomieniem
EN ISO 11612

Norma EN ISO 11612 dotyczy odzieży ochronnej przed ciepłem i płomieniem dla pracowników przemysłu (nie dla strażaków ani spawaczy). Odzież ogranicza rozprzestrzenianie się płomienia i chroni przed krótkotrwałym kontaktem z różnymi formami ciepła. Poziom ochrony jest oznaczony kodami: A (ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia, A1 i/lub A2), B (ciepło konwekcyjne, B1–B3), C (ciepło promieniujące, C1–C4), D (bryzgi stopionego aluminium, D1–D3), E (bryzgi stopionego żelaza, E1–E3) i F (ciepło kontaktowe, F1–F3). Im wyższa liczba, tym wyższy poziom ochrony. Odzież musi spełniać co najmniej kod A oraz co najmniej jeden kod ochrony przed ciepłem. Stosowana m.in. w przemyśle petrochemicznym, metalurgicznym, odlewniach oraz podczas prac konserwacyjnych w wysokich temperaturach.

Ochrona przed płomieniem
EN ISO 14116

Norma EN ISO 14116 dotyczy materiałów i odzieży o ograniczonym rozprzestrzenianiu się płomienia. Odzież ta jest przeznaczona do sytuacji z okazjonalnym, krótkotrwałym kontaktem z niewielkimi płomieniami, gdzie nie jest wymagana ochrona przed ciepłem. Wynik jest wyrażony jako indeks od 1 do 3: przy indeksie 3 rozprzestrzenianie się płomienia jest najbardziej ograniczone, a tkanina szybko gaśnie; przy indeksie 1 w tkaninie może powstać otwór. Odzież o indeksie 1 nie powinna zatem być noszona bezpośrednio na skórze, lecz tylko na odzieży o indeksie 2 lub 3. Etykieta wskazuje również, po ilu praniach sprawdzono tę właściwość. Jeśli potrzebujesz ochrony przed ciepłem, wybierz odzież certyfikowaną zgodnie z EN ISO 11612.

Właściwości elektrostatyczne
EN 1149-5

Norma EN 1149-5 określa wymagania dla antystatycznej odzieży ochronnej. Odzież rozprasza ładunki elektrostatyczne w kontrolowany sposób, aby nie powstawały iskry, które mogłyby zapalić atmosferę wybuchową, na przykład w strefach ATEX w przemyśle (petro)chemicznym, na platformach wiertniczych lub w zakładach magazynowania w zbiornikach. Aby działać prawidłowo, odzież musi być noszona całkowicie zamknięta, zakrywać całą odzież nieantystatyczną pod spodem, a użytkownik musi być uziemiony, na przykład za pomocą antystatycznego lub ESD obuwia ochronnego (opór między ciałem a ziemią poniżej 10⁸ Ω). Nigdy nie zdejmuj ani nie otwieraj antystatycznej odzieży w atmosferze wybuchowej. Uwaga: EN 1149-5 nie chroni przed porażeniem prądem ani napięciem sieciowym.

Ochrona chemiczna
EN 13034

Norma EN 13034 dotyczy odzieży ochronnej przed substancjami chemicznymi, zapewniającej ograniczoną ochronę przed substancjami chemicznymi w stanie ciekłym, znaną również jako Typ 6 (PB[6] dla odzieży zakrywającej część ciała). Odzież chroni przed lekkim rozpryskiem, niewielkimi zachlapaniami i kropelkami substancji chemicznych, a tkanina odpycha ciecz i ogranicza jej przenikanie. Typ ten jest odpowiedni do sytuacji o niskim ryzyku, w których użytkownik ma czas zdjąć odzież i się umyć po zachlapaniu. Należy go stosować podczas czyszczenia, w laboratoriach, prac konserwacyjnych oraz w przemyśle chemicznym i petrochemicznym. W przypadku większych ilości substancji chemicznych lub cieczy pod ciśnieniem wymagany jest wyższy typ ochrony.

Odzież wodoodporna
EN 343

EN 343 to norma dla odzieży chroniącej przed deszczem, śniegiem, mgłą i wilgocią gruntową w temperaturach nawet do -5 °C. Oceniane są dwie właściwości: wodoodporność tkaniny i szwów oraz oddychalność (opór na parę wodną, Ret). Obie są wyrażone jako klasa; im wyższa klasa, tym lepsze parametry. W obecnej edycji (EN 343:2019) obie klasy obejmują zakres od 1 do 4, w starszej edycji od 1 do 3. Przy niskiej klasie oddychalności może obowiązywać maksymalny czas noszenia. Wodoodporna odzież robocza jest niezbędna do prac na zewnątrz, takich jak w budownictwie, infrastrukturze, portach, logistyce i na platformach wiertniczych.

Ochrona przed chłodnymi otoczeniami
EN 14058

Norma EN 14058 dotyczy odzieży takiej jak kurtki, kamizelki, spodnie i bezrękawniki, która chroni przed chłodnymi otoczeniami w temperaturach nawet do około -5 °C, w pomieszczeniach i na zewnątrz. Najważniejszą wartością jest opór termiczny (Rct), podzielony na klasy od 1 do 4: im wyższa klasa, tym lepsza izolacja. Opcjonalnie można również określić: przepuszczalność powietrza (klasa od 1 do 3, gdzie klasa 3 jest najbardziej wiatroszczelna), opór przenikania wody (WP) oraz wartość izolacji całej odzieży (Icler). Właściwości, które nie zostały przetestowane, są oznaczone X. Odzież ta jest odpowiednia do chłodni i zakładów mroźniczych, przemysłu spożywczego, budownictwa i prac na zewnątrz. W przypadku rzeczywistego zimna poniżej -5 °C stosuje się normę EN 342.

Ochrona przed łukiem elektrycznym
IEC 61482-2

IEC 61482-2 to norma dla odzieży ochronnej przed termicznymi zagrożeniami łuku elektrycznego: ekstremalnym ciepłem, płomieniem i pryskającym stopionym metalem. Ten piktogram należy do poprzedniej edycji normy (IEC 61482-2:2009). Odzież jest testowana na dwa sposoby. W teście w skrzynce (IEC 61482-1-2) odzież jest klasyfikowana jako klasa 1 (4 kA) lub klasa 2 (7 kA). W teście otwartego łuku (IEC 61482-1-1) wartość ochrony jest określana w cal/cm² jako ATPV lub EBT. Im wyższa wartość, tym więcej energii odzież może wytrzymać. Stosowana do prac na instalacjach elektrycznych lub w ich pobliżu, na przykład w firmach energetycznych, u operatorów sieci i w utrzymaniu ruchu przemysłowym.

Ochrona przed łukiem elektrycznym
IEC 61482-2

Ten piktogram należy do nowej edycji IEC 61482-2 (IEC 61482-2:2018, w Europie EN IEC 61482-2:2020) dla odzieży chroniącej przed termicznymi zagrożeniami łuku elektrycznego. Znane testy nadal obowiązują: test w skrzynce z klasą APC 1 (4 kA) lub klasą 2 (7 kA) oraz test otwartego łuku z wartością ATPV lub EBT w cal/cm². Nowością jest wartość ELIM (Limit energii incydentalnej): poziom energii, poniżej którego nie przewiduje się oparzeń drugiego stopnia. Pozwala to na dokładniejsze dopasowanie odzieży do oceny ryzyka na danym stanowisku pracy. Odpowiednia dla inżynierów elektryków, operatorów sieci, elektrowni i utrzymania ruchu przemysłowego.

Ochrona podczas spawania
EN ISO 11611

EN ISO 11611 to norma dla odzieży ochronnej do spawania i powiązanych procesów, takich jak cięcie i szlifowanie. Odzież chroni przed odpryskami spawania (małymi kropelkami stopionego metalu), krótkotrwałym kontaktem z płomieniem i ciepłem promieniującym, a także zapewnia ograniczoną izolację elektryczną w przypadku krótkotrwałego, przypadkowego kontaktu z częściami pod napięciem do około 100 V DC. Istnieją dwie klasy: klasa 1 dla mniej niebezpiecznych technik spawania z niewielką ilością odprysków i ciepła promieniującego (na przykład spawanie TIG lub lutowanie) i klasa 2 dla bardziej niebezpiecznych technik z dużą ilością odprysków (na przykład spawanie MAG, spawanie ręczne łukowe, cięcie plazmowe lub spawanie nad głową i w zamkniętych przestrzeniach). Dodatkowo rozprzestrzenianie się płomienia jest oznaczane jako A1 i/lub A2.

Odzież o wysokiej widoczności
EN ISO 20471

EN ISO 20471 to norma dla odzieży ostrzegawczej o wysokiej widoczności do użytku zawodowego. Odzież sprawia, że jesteś widoczny w ciągu dnia dzięki fluorescencyjnemu materiałowi (żółtemu, pomarańczowemu lub czerwonemu) i widoczny w świetle reflektorów w ciemności dzięki pasom odblaskowym. Istnieją trzy klasy, oparte na minimalnej powierzchni widocznego materiału: klasa 1 (0,14 m² fluorescencyjnego i 0,10 m² odblaskowego), klasa 2 (0,50 m² i 0,13 m²) i klasa 3 (0,80 m² i 0,20 m²), gdzie klasa 3 zapewnia najwyższą widoczność. Łącząc na przykład kurtkę i spodnie, można uzyskać wyższą klasę. Stosowana do prac drogowych, kolei, logistyki i portów.

Ochrona przed promieniowaniem UV ze słońca
EN 13758-2

EN 13758-2 to norma dla odzieży chroniącej przed szkodliwym promieniowaniem UV ze słońca. Odzież spełniająca tę normę ma współczynnik ochrony UV (UPF) powyżej 40 i przepuszcza mniej niż 5% promieniowania UVA. Jest to oznaczane etykietą „UPF 40+”. Norma określa również wymagania projektowe: odzież na górną część ciała musi zakrywać tułów, ramiona i dużą część górnych ramion, a odzież na dolną część ciała musi sięgać poniżej kolan. Chroniona jest tylko zakryta skóra, a ochrona może zmniejszać się wraz ze zużyciem, rozciąganiem lub zamoczeniem. Idealna dla pracowników na zewnątrz w budownictwie, infrastrukturze, pracach ogrodowych i na platformach wiertniczych.

Obuwie ochronne
EN ISO 20345

EN ISO 20345 to europejska norma dla obuwia ochronnego. Każdy but ochronny ma podnoszek, który wytrzymuje uderzenie o sile 200 dżuli i ściskanie 15 kN. Klasyfikacja (edycja 2022) wskazuje dodatkowe właściwości: SB (podstawowe), S1 (zamknięta pięta, antystatyczne, pochłaniające energię pięty), S2 (S1 + wodoodporna cholewka), S3 (S2 + odporność na przebicie i podeszwa z bieżnikiem), S4 i S5 (gumowe lub polimerowe buty; S5 z odpornością na przebicie i podeszwą z bieżnikiem), a nowe: S6 i S7 (całkowicie wodoodporne). Odporność na przebicie jest oznaczana P, PL lub PS. Podstawowa odporność na poślizg jest obowiązkowa; SR oznacza dodatkową odporność na poślizg na gładkiej powierzchni z gliceryną. W starszych modelach nadal można zobaczyć SRA, SRB lub SRC (edycja 2011).

Ochrona osobista oczu
EN 166

EN 166 to podstawowa norma dla osobistej ochrony oczu, takiej jak okulary ochronne, gogle i osłony twarzy. Oznaczenie na oprawce i soczce mówi, jaką ochronę oferuje produkt. Klasa optyczna (1, 2 lub 3) wskazuje na jakość soczek; klasa 1 jest odpowiednia do długotrwałego użytku. Wytrzymałość mechaniczna jest oznaczana S (zwiększona wytrzymałość), F (uderzenie o niskiej energii, 45 m/s), B (średnia energia, 120 m/s) lub A (wysoka energia, 190 m/s); T oznacza przetestowanie w ekstremalnych temperaturach. Obszary zastosowania obejmują 3 (ciecze), 4 (duże cząstki pyłu), 5 (gaz i drobny pył), 8 (krótkie spięcie łuku elektrycznego) i 9 (stopiony metal). K oznacza odporność na zarysowania, a N na zapobieganie zaparowaniu.

Ochrona przed płomieniem
NFPA 2112

NFPA 2112 to amerykańska norma dla odzieży ognioodpornej, która chroni pracowników przemysłu przed błyskawicznym pożarem: nagłym, krótkotrwałym wybuchem płomienia, na przykład wskutek zapłonu gazu, pary lub pyłu. Tkanina jest testowana m.in. pod kątem długości zwęglania (maksymalnie 100 mm) i pożaru po wygaszeniu (maksymalnie 2 sekundy), odporności na ciepło bez topnienia lub kapania oraz kurczenia. Dodatkowo kompletny kombinezon jest testowany na manekinie wyposażonym w czujniki: po 3 sekundach ekspozycji na płomień przewidywane oparzenie ciała nie może przekroczyć 50%. Certyfikacja jest przeprowadzana przez niezależny organ. Norma ta jest często wymagana w przemyśle naftowym i gazowym, petrochemicznym i na platformach wiertniczych, zwłaszcza przez amerykańskich klientów.

Bezpieczeństwo elektryczne
NFPA 70E

NFPA 70E to amerykańska norma dla bezpieczeństwa elektrycznego w miejscu pracy. Opisuje bezpieczne praktyki pracy na instalacjach elektrycznych lub w ich pobliżu oraz wymagane środki ochrony indywidualnej przed porażeniem i błyskiem łuku. Odzież musi być „oceniona pod kątem łuku”, z oceną łuku (ATPV lub EBT w cal/cm²) co najmniej równą obliczonej energii możliwego błysku łuku. NFPA 70E stosuje kategorie ŚOI: kategoria 1 (minimum 4 cal/cm²), 2 (8 cal/cm²), 3 (25 cal/cm²) i 4 (40 cal/cm²). Odzież z tym oznaczeniem jest odpowiednia dla elektryków i techników utrzymania ruchu, zwłaszcza przy projektach realizowanych zgodnie z amerykańskimi normami. Europejskim odpowiednikiem dla odzieży jest IEC 61482-2.

Zagrożenie elektryczne
ASTM F2413-18

ASTM F2413-18 to amerykańska norma dla obuwia ochronnego z podnoszkiem. Każdy but zapewnia ochronę przed uderzeniem (I/75) i ściskaniem (C/75). Mogą być również podane dodatkowe właściwości, takie jak EH (Zagrożenie elektryczne), Mt (ochrona kości śródstopia), PR (odporność na przebicie), SD (rozpraszające ładunki statyczne) i Cd (przewodzące). Buty z oznaczeniem EH są testowane pod napięciem 18 000 woltów przez jedną minutę, z maksymalnym prądem upływu 1,0 mA. Zapewniają one wtórną ochronę przed przypadkowym kontaktem z częściami pod napięciem w suchych warunkach. Ochrona zmniejsza się w mokrych warunkach lub gdy podeszwa jest zużyta lub uszkodzona. Odpowiednie dla elektryków i techników, zwłaszcza przy projektach, gdzie obowiązują amerykańskie normy.

Odporność na poślizg
ASTM F3445-21

ASTM F3445-21 to amerykańska norma dotycząca odporności na poślizgi obuwia ochronnego. Całe obuwie jest badane zgodnie z metodą ASTM F2913 na podłodze z płytek kamiennych, zarówno na sucho, jak i na mokro. W każdym teście, zarówno z obciążeniem na pięcie, jak i na przedstopiu, współczynnik tarcia musi wynosić co najmniej 0,40. Obuwie, które przejdzie test, otrzymuje trwałą etykietę z oznaczeniem „F3445-21” oraz oznaczenie SR (odporne na poślizgi). Test jest przeprowadzany przez niezależne laboratorium. Dobra odporność na poślizgi pomaga zapobiegać upadkom, które są jedną z najczęstszych przyczyn wypadków w miejscu pracy, takich jak w branży usług gastronomicznych, logistyce, przemyśle i utrzymaniu ruchu.